Zapraszamy do zapisów.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ADMIN. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ADMIN. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 24 lutego 2014
KARTY POSTACI
Wzór karty:
KRYPTONIM* (Courier, największa)
SKRÓT GRUPY (Courier, normalna)
WYDZIAŁ | ODDZIAŁ | GRUPA | STANOWISKO
IMIĘ (INICJAŁ DRUGIEGO IMIENIA) NAZWISKO
DATA URODZENIA | MIEJSCE URODZENIA
DŁUGOŚĆ TRWANIA KONTRAKTU | DATA ROZPOCZĘCIA WSPÓŁPRACY
(domyślna, normalna + duża, pogrubiona)
(ZAKŁADKA1 | ZAKŁADKA2 | ZAKŁADKA3)**
(domyślna, normalna)
___________________________________________________________________
* Kryptonim to imię, które wybiera sobie konkretna osoba po podpisaniu umowy z Organizacją. Wszystkie akta oznaczane są tym właśnie kryptonimem i skrótem grupy. Nazwy nie powtarzają się wewnątrz jednej grupy, nie muszą odpowiadać płci i pochodzeniu etnicznemu.** Zakładki są opcjonalne, nie ma konkretnego wzoru.
__________________________________________________________________
BOHATEROWIE
Główna zasada jest jedna - kreatywność. W tak niespokojnych czasach najemnikiem mógł zostać praktycznie każdy, kto był dostatecznie sprawny fizycznie i zdrowy, żeby przebrnąć przez testy i szkolenia. Do wstąpienia w szeregi Organizacji mogły ich skłonić najróżniejsze motywacje i mogli wcześniej wykonywać zawody zupełnie niezwiązane z wojskiem. Oczywistością jest, że nie tworzymy postaci doskonałych, jednak z technologicznymi udoskonaleniami i wszelkiego typu eksperymentami można poszaleć, ponieważ szał tworzenia idealnych żołnierzy trwa już od kilkunastu lat, a ograniczeń w rozwoju niektórych gałęzi techniki praktycznie nie ma.
Wszyscy członkowie grupy biorą bezpośredni udział w walce, wszyscy muszą mieć ukończone szkolenia i zaliczone testy sprawnościowe. Te przeprowadza się przy każdym przedłużeniu kontraktu lub - w szczególnych przypadkach - co dwa lata.
Stanowiska
Dowódca polowy - ZAWSZE z wojskowym doświadczeniem, ZAZWYCZAJ najstarszy z żołnierzy. Do jego zadań należy przede wszystkim kontakt z koordynatorem, organizacja pracy tej części grupy, za którą odpowiada i kierowanie nią podczas całej misji. Funkcja jest stała i nie zmienia się po sfinalizowaniu każdego zadania.
Dowódca techniczny - ZAWSZE z wykształceniem technicznym, ZAZWYCZAJ z najdłuższym doświadczeniem w ekipie technicznej, którą kieruje.
Żołnierze (P) - główna siła napędowa grupy. To właśnie oni bezpośrednio realizują większość zadań podczas misji i to oni narażają się najbardziej. Wbrew pozorom, nie muszą być to osoby z wykształceniem lub doświadczeniem wojskowym, wręcz przeciwnie - spora część nie miała do momentu podpisania kontraktu z Organizacją nic wspólnego z armią.
Agenci wywiadu (P) - w tym przypadku są to zawsze agenci najróżniejszych służb, którzy z jakiegoś powodu zdecydowali się na współpracę z Organizacją. Najistotniejsze jest to, że rzadko zdarzają się w tej grupie ludzie, którzy bezpośrednio przed podpisaniem kontraktu odnosili spektakularne sukcesy we wszelakich agencjach wywiadowczych, ponieważ Organizacja podchodzi bardzo ostrożnie do rekrutacji tego typu pracowników.
Lekarze (T) - każda grupa dysponuje przynajmniej jednym, najczęściej z wojskowym doświadczeniem i którąś z chirurgicznych specjalizacji. Ze względu na trudności przy rekrutacji lekarzy i ogrom pracy do wykonania, Organizacja szczególnie dużo uwagi poświęca medykom. Kontrakty zawierane są jedynie na 5 lub 10 lat, a pierwsze dwa lata pracy to zawsze Wydział Medyczny (leczenie bardziej skomplikowanych przypadków, część teoretyczna, opracowanie nowych leków i sposobów leczenia) lub Techniczny (eksperymenty, udoskonalanie wyselekcjonowanych jednostek, projekty związane z połączeniem człowieka i maszyny), dopiero później Operacyjny.
Kierowcy (T) - bardzo rzadko są to zawodowi kierowcy. Rekrutację prowadzi się najczęściej podczas nielegalnych wyścigów.
Inżynierowie (T) - niekoniecznie muszą mieć techniczne wykształcenie. Wydział Rekrutacji wyszukuje również m.in. niespełnionych wynalazców, którzy nie są w stanie zarobić na swoich cudach techniki, i kieruje ich energię na pracę na rzecz Organizacji. Nie ma tu jednak miejsca dla szalonych naukowców, których nie da się kontrolować i którymi nie da się dowodzić. Takich zatrudnia się w Wydziale Technicznym.
Asystenci ekipy technicznej (T) - zazwyczaj są to bardzo młode osoby, które dopiero nabywają doświadczenia i otwierają sobie drogę do ewentualnego awansu. Wykształcenie jest tutaj najczęściej nieistotne.
REKRUTACJA
Tutaj sprawa wygląda trochę bardziej skomplikowanie, bo nie wystarczy podać e-maila, żeby uprawiać radosną twórczość. W związku z tym, że na tym blogu fabuła z założenia ma być bardzo spójna i konkretna, administracja ma odrobinę większą kontrolę nad procesem tworzenia postaci niż w przypadku innych grupowców. Brzmi to strasznie, ale nie bójcie się, w końcu przebrnęliście już przez niekończące się zakładki.
Przy zgłoszeniu podać należy: E-MAIL, PŁEĆ POSTACI (K/M - limit kobiet znajduje się poniżej), WIEK (21-XX), WYKSZTAŁCENIE (bardzo ogólnie, możecie to później precyzować, również na podstawie komentarza zwrotnego), kilka CECH CHARAKTERU POSTACI, proponowaną DATĘ ROZPOCZĘCIA WSPÓŁPRACY Z ORGANIZACJĄ oraz dotąd wykonywany ZAWÓD.
Np.: jakiśtamemail [at] gmail.com, M, 38 lat, inżynier w stopniu doktora, opanowany, konkretny, nieco flegmatyczny, luty 2032, pracownik stacji badawczej na Antarktydzie.
W komentarzu zwrotnym otrzymacie: PRZYDZIAŁ DO GRUPY wraz ze STANOWISKIEM, bardzo ogólnie ujęte POCHODZENIE ETNICZNE (np. południe/północ Europy, Azja Południowa, Ameryka Łacińska), wewnątrz którego musicie wybrać coś konkretnego oraz POTWIERDZENIE DATY ROZPOCZĘCIA WSPÓŁPRACY Z ORGANIZACJĄ. Dodatkowo mogą pojawić się jakieś informacje i wskazówki, które zapewnią fabularną spójność.
Np.: Gamma17, inżynier - elektronika, Europa Zachodnia, styczeń 2032.
Kobiety: 7/8
DODATKOWE INFORMACJE
Technologia (wojskowa)
Futuryści początków XXI wieku przewidywali, że kolejne dekady przyniosą między innymi wcielenie w życie tajnych projektów gigantycznych dział elektromagnetycznych, samopowtarzalnych granatników wyposażonych w dalmierze, broni laserowej zdolnej niszczyć samoloty z odległości do dziesięciu kilometrów, egzoszkieletów poprawiających wydolność, szybkość i wytrzymałość żołnierzy, bezzałogowych super-myśliwców, również bezzałogowych pojazdów pancernych i całej masy innych projektów, które uczynią z pola walki arenę pojedynku technologicznych możliwości. Dwie dekady innowacji przyniosły jednak zdecydowanie więcej niż tylko realizację tych i tak już ambitnych planów. Myśliwce załogowe to obecnie rzadkość, podobnie jak większość pojazdów bojowych jest zdalnie sterowana. Końca dobiegają również prace nad stworzeniem systemu zawierającego elementy sztucznej inteligencji, która pozwoli na zmniejszenie wymiaru koniecznej kontroli nad sprzętem. Udoskonalono niemalże wszystkie rodzaje broni konwencjonalnej, usprawniono jej produkcję i uproszono mechanizmy przy jednoczesnym zwiększeniu wydajności, co oznacza, że broń jest teraz skuteczniejsza, mniej zawodna pod względem mechanicznym, lżejsza i mniejsza. Inżynierowie Organizacji uważają jednak, że człowiek jest niezbędnym elementem prowadzenia wojny i żadna maszyna nigdy nie będzie w stanie go zastąpić. Dlatego właśnie przedsiębiorstwo rozwinęło przede wszystkim gałąź przemysłu zbrojeniowego, który do bezpośredniej walki angażuje żołnierzy.
Największym osiągnięciem technicznym, które zostało wprowadzone na masową skalę wewnątrz Organizacji jest zaprojektowanie i stworzenie niewielkiego pistoletu elektromagnetycznego, który umożliwia szybką i skuteczną likwidację istot żywych. Odpowiedni ładunek posłany w kierunku celu działa podobnie jak porażenie prądem o wysokim natężeniu - w ciągu ułamka sekundy zatrzymuje serce i powoduje natychmiastową śmierć. Projekt został dopuszczony ze względu na jego stuprocentową skuteczność nawet przy względnie niskiej precyzji strzału, jednak nie jest to broń bez wad. Wszyscy, którzy korzystają z tego sprzętu musieli przez cały czas mieć na sobie zakrywający część klatki piersiowej kevlarowy pancerz ze specjalnie zaprojektowaną membraną, która blokowała impulsy elektromagnetyczne. Wraz z rozpowszechnieniem użycia broni tego typu, potrzebowano skuteczniejszego rozwiązania, pancerze były bowiem niewygodne i czasem zawodziły. W tej chwili wszystkim rekrutom podczas procesu przygotowawczego wszczepia się zmodyfikowaną membranę pod skórę na obszarze całej klatki piersiowej. Zabieg - choć inwazyjny - nie należy do szczególnie niebezpiecznych i pozostaje po nim jedynie wąska blizna na całej długości mostka. Każdy z najemników jest wyposażony w taki właśnie pistolet i zapas dwóch magazynków-akumulatorów, które zasadniczo służą jedynie jako zamiennik w przypadku uszkodzenia poprzedniego, ponieważ sam akumulator może działać nawet kilkanaście lat. Aktualnie używany model to Magnetus A-17, w skrócie M17.
W temacie wojskowej technologii pole do popisu jest praktycznie nieograniczone. Dwadzieścia lat wyjątkowo intensywnego wyścigu zbrojeń, to bardzo dużo czasu na technologiczny postęp, jaki się filozofom nie śnił. Jeśli coś jednak wzbudza wątpliwości lub ktoś chce się upewnić co do konkretnych pomysłów, niechaj śmiało uderza do zakładki Władza. Jeśli pomysły autorów okażą się szczególnie ciekawe, będą opisywane w tej zakładce i staną się częścią ogólnej fabuły.
Co się zaś tyczy kwestii niezwiązanych stricte z bronią, wszyscy najemnicy mają wszczepione lokalizatory, które nie tylko przekazują informację o ich położeniu, ale monitorują również stan ich zdrowia. Odczyt danych z lokalizatora jest możliwy po przyłożeniu do skóry w dowolnym miejscu odpowiedniego urządzenia (każda grupa ma ich dwie sztuki), które przetwarza impulsy lokalizatora i wyświetla komplet informacji na niewielkim monitorze. W skład tych informacji wchodzi między innymi zespół szczegółowych parametrów, zapis niektórych wartości morfologii i wykaz obecnych w organizmie obcych substancji. Lokalizator połączony z czytnikiem umożliwia również stworzenie trójwymiarowego skanu całego ciała, co może być przydatne na przykład przy usuwaniu odłamków itp. Lokalizatory umieszczane są bezpośrednio pod skórą, a ich umiejscowienie nie ma większego znaczenia ze względu na niewielkie rozmiary. Zwykle wszczepia się je na przedramieniu, ramieniu lub karku. Lokalizator da się wyciąć, jednak w momencie, kiedy ów znajdzie się poza ustrojem, informacja o tym fakcie jest wysyłana jako pilna do centrali. Obecność tego systemu tłumaczona jest maksymalizowaniem bezpieczeństwa, jednak oczywistym jest, że stanowi również element rozbudowanej kontroli żołnierzy.
Organizacja pracuje również nad systemem nakładania hologramów, które umożliwiłyby podszycie się pod każdego człowieka, który znajduje się w bazie danych, jednak w tym momencie nie jest on dopracowany i oddany do użytku. Najemnicy mają do dyspozycji stosunkowo proste urządzenie pozwalające dowolnie zaprogramować chipy, które przyklejone na wysokości strun głosowych umożliwiają całkowitą zmianę głosu na jeden ze znajdujących się w bazie danych lub zniekształcenie własnego.
Najważniejsze jest to, że Organizacja, choć dysponuje zastrzeżonym logotypem, nie umieszcza go nigdzie, aby rozpoznanie pracujących dla niej najemników nie było możliwe. Nie ma konkretnego systemu umundurowania, a jedyna ingerencja Organizacji w to, co noszą na sobie najemnicy ma miejsce w momencie, kiedy ci muszą się wcielić w żołnierzy określonej armii. Wtedy otrzymują odpowiednie mundury i całą niezbędną resztę oprzyrządowania, które jest charakterystyczne dla konkretnego wojska. Wszystkie elementy mundurów i ekwipunku produkowane są w niewielkiej hali, gdzie obsługiwana przez zaledwie trzy osoby maszyna jest w stanie zaprojektować i wyprodukować każdą rzecz z bazy danych, a proces tworzenia kompletnego umundurowania dla dwudziestu osób trwa nie dłużej niż godzinę. Organizacja zapewnia jednak pełne wyposażenie i uzbrojenie, a najemnicy naprawdę mają w czym wybierać po zakończeniu procesu rekrutacji i przed wyruszeniem na każdą większą misję. Magazyny znajdują się w schronach, które na obrzeżach miast powstawały masowo po roku 2016. Znajdują się w nich dodatkowe, ukryte pomieszczenia, których zawartość jest regularnie uzupełniana przez pracowników Wydziału Zaopatrzenia.
Wydawać by się mogło, że najemnikom zagraża jedynie wiszące nad nimi widmo śmierci zadanej w mniej lub bardziej bezpośrednim starciu z przeciwnikiem. Nic bardziej mylnego. Początkowa faza eskalacji konfliktów przyniosła intensyfikację prac nad bronią, która była w stanie szybko, skutecznie i bez udziału dużej ilości ludzi zaatakować duże grupy. Postawiono wtedy na broń biologiczną, co nie uszło uwadze wtedy jeszcze prężnie działających organizacji międzynarodowych. Podpisana w Zurychu konwencja zakazała prac nad tym rodzajem broni, jednak - jak łatwo się domyślić - nikt nie był w stanie przeprowadzić całościowej kontroli realizacji postanowień tej konwencji. Skontrolowano co prawda i zlikwidowano kilka laboratoriów na terenie Europy i Ameryki Północnej, ale prace nad mutacjami zarazków oraz tworzeniem nowych chorób trwały w najlepsze. W latach 2022-2026 broni biologicznej używano powszechnie, a przez świat przetoczyło się wiele ogromnych epidemii. Część osiągnięć nie została jednak nigdy oficjalnie użyta, tj. nie potwierdzono źródła, z którego wypłynęły określone zarazki. Nie wiadomo, czy zostały wypuszczone celowo i skierowane przeciwko konkretnej grupie, czy uwolniono jest przypadkiem. Intensyfikacja produkcji i użycia broni biologicznej przyniosła ze sobą nie tylko idące w miliony ofiary epidemii, ale również rozwój medycyny, która musiała się uporać z wynalezieniem kilkuset całkowicie nowych lub udoskonaleniem istniejących szczepionek. Medycy Organizacji w roku 2029 wyposażyli lekarzy poszczególnych oddziałów i grup w eksperymentalną substancję, która po zmieszaniu w proporcji 1:1 z krwią osoby zakażonej jedną z czterystu dwudziestu jeden chorób znajdujących się w bazie danych, tworzy podawany dożylnie lek na tę chorobę. Wynalazek nie jest jednak niezawodny i działa jedynie w pierwszej fazie rozwoju choroby, ponieważ zachodzące w organizmie po podaniu leku reakcje wymagają dużej jego wytrzymałości. Wielu żołnierzy, którym podano ten eksperymentalny lek zmarło m.in. z powodu zawału serca. Pomimo ryzyka, tę metodę stosuje się powszechnie, ponieważ powszechnie występują również zachorowania na najróżniejsze choroby, a ogniska epidemii jeszcze długo nie wygasną.
Idealni żołnierze o wyglądzie łudząco przypominającym człowieka, będące jednak maszyną, wydają się dwudziestowieczną, kuriozalną pieśnią przyszłości. A jednak. Idiotyczna na pozór koncepcja terminatorów (czy jakkolwiek by nie nazwać ludzi-maszyn) stała się inspiracją do stworzenia robotów, których jedynym zadaniem byłoby wypełnianie rozkazów. Takich idealnych żołnierzy powstało zaledwie kilkudziesięciu ze względu na ogromne koszty produkcji kolejnych egzemplarzy, jednak to wystarczy, żeby grupa szturmowa jednego z konkurentów Organizacji była niemal niepokonana. Dopóki nie poprawiono tego niedociągnięcia, system operacyjny robotów dało się zniszczyć strzałem z pistoletu magnetycznego. W tym momencie jest to właściwie niemożliwe, jeśli strzał nie jest oddany z minimalnej odległości, a nawet jeśli ten warunek zostanie spełniony, to dochodzi jedynie do nieznacznego uszkodzenia, nie zaś całkowitej dezaktywacji.
W temacie wojskowej technologii pole do popisu jest praktycznie nieograniczone. Dwadzieścia lat wyjątkowo intensywnego wyścigu zbrojeń, to bardzo dużo czasu na technologiczny postęp, jaki się filozofom nie śnił. Jeśli coś jednak wzbudza wątpliwości lub ktoś chce się upewnić co do konkretnych pomysłów, niechaj śmiało uderza do zakładki Władza. Jeśli pomysły autorów okażą się szczególnie ciekawe, będą opisywane w tej zakładce i staną się częścią ogólnej fabuły.
Co się zaś tyczy kwestii niezwiązanych stricte z bronią, wszyscy najemnicy mają wszczepione lokalizatory, które nie tylko przekazują informację o ich położeniu, ale monitorują również stan ich zdrowia. Odczyt danych z lokalizatora jest możliwy po przyłożeniu do skóry w dowolnym miejscu odpowiedniego urządzenia (każda grupa ma ich dwie sztuki), które przetwarza impulsy lokalizatora i wyświetla komplet informacji na niewielkim monitorze. W skład tych informacji wchodzi między innymi zespół szczegółowych parametrów, zapis niektórych wartości morfologii i wykaz obecnych w organizmie obcych substancji. Lokalizator połączony z czytnikiem umożliwia również stworzenie trójwymiarowego skanu całego ciała, co może być przydatne na przykład przy usuwaniu odłamków itp. Lokalizatory umieszczane są bezpośrednio pod skórą, a ich umiejscowienie nie ma większego znaczenia ze względu na niewielkie rozmiary. Zwykle wszczepia się je na przedramieniu, ramieniu lub karku. Lokalizator da się wyciąć, jednak w momencie, kiedy ów znajdzie się poza ustrojem, informacja o tym fakcie jest wysyłana jako pilna do centrali. Obecność tego systemu tłumaczona jest maksymalizowaniem bezpieczeństwa, jednak oczywistym jest, że stanowi również element rozbudowanej kontroli żołnierzy.
Organizacja pracuje również nad systemem nakładania hologramów, które umożliwiłyby podszycie się pod każdego człowieka, który znajduje się w bazie danych, jednak w tym momencie nie jest on dopracowany i oddany do użytku. Najemnicy mają do dyspozycji stosunkowo proste urządzenie pozwalające dowolnie zaprogramować chipy, które przyklejone na wysokości strun głosowych umożliwiają całkowitą zmianę głosu na jeden ze znajdujących się w bazie danych lub zniekształcenie własnego.
Umundurowanie
Najważniejsze jest to, że Organizacja, choć dysponuje zastrzeżonym logotypem, nie umieszcza go nigdzie, aby rozpoznanie pracujących dla niej najemników nie było możliwe. Nie ma konkretnego systemu umundurowania, a jedyna ingerencja Organizacji w to, co noszą na sobie najemnicy ma miejsce w momencie, kiedy ci muszą się wcielić w żołnierzy określonej armii. Wtedy otrzymują odpowiednie mundury i całą niezbędną resztę oprzyrządowania, które jest charakterystyczne dla konkretnego wojska. Wszystkie elementy mundurów i ekwipunku produkowane są w niewielkiej hali, gdzie obsługiwana przez zaledwie trzy osoby maszyna jest w stanie zaprojektować i wyprodukować każdą rzecz z bazy danych, a proces tworzenia kompletnego umundurowania dla dwudziestu osób trwa nie dłużej niż godzinę. Organizacja zapewnia jednak pełne wyposażenie i uzbrojenie, a najemnicy naprawdę mają w czym wybierać po zakończeniu procesu rekrutacji i przed wyruszeniem na każdą większą misję. Magazyny znajdują się w schronach, które na obrzeżach miast powstawały masowo po roku 2016. Znajdują się w nich dodatkowe, ukryte pomieszczenia, których zawartość jest regularnie uzupełniana przez pracowników Wydziału Zaopatrzenia.
Zagrożenia
Wydawać by się mogło, że najemnikom zagraża jedynie wiszące nad nimi widmo śmierci zadanej w mniej lub bardziej bezpośrednim starciu z przeciwnikiem. Nic bardziej mylnego. Początkowa faza eskalacji konfliktów przyniosła intensyfikację prac nad bronią, która była w stanie szybko, skutecznie i bez udziału dużej ilości ludzi zaatakować duże grupy. Postawiono wtedy na broń biologiczną, co nie uszło uwadze wtedy jeszcze prężnie działających organizacji międzynarodowych. Podpisana w Zurychu konwencja zakazała prac nad tym rodzajem broni, jednak - jak łatwo się domyślić - nikt nie był w stanie przeprowadzić całościowej kontroli realizacji postanowień tej konwencji. Skontrolowano co prawda i zlikwidowano kilka laboratoriów na terenie Europy i Ameryki Północnej, ale prace nad mutacjami zarazków oraz tworzeniem nowych chorób trwały w najlepsze. W latach 2022-2026 broni biologicznej używano powszechnie, a przez świat przetoczyło się wiele ogromnych epidemii. Część osiągnięć nie została jednak nigdy oficjalnie użyta, tj. nie potwierdzono źródła, z którego wypłynęły określone zarazki. Nie wiadomo, czy zostały wypuszczone celowo i skierowane przeciwko konkretnej grupie, czy uwolniono jest przypadkiem. Intensyfikacja produkcji i użycia broni biologicznej przyniosła ze sobą nie tylko idące w miliony ofiary epidemii, ale również rozwój medycyny, która musiała się uporać z wynalezieniem kilkuset całkowicie nowych lub udoskonaleniem istniejących szczepionek. Medycy Organizacji w roku 2029 wyposażyli lekarzy poszczególnych oddziałów i grup w eksperymentalną substancję, która po zmieszaniu w proporcji 1:1 z krwią osoby zakażonej jedną z czterystu dwudziestu jeden chorób znajdujących się w bazie danych, tworzy podawany dożylnie lek na tę chorobę. Wynalazek nie jest jednak niezawodny i działa jedynie w pierwszej fazie rozwoju choroby, ponieważ zachodzące w organizmie po podaniu leku reakcje wymagają dużej jego wytrzymałości. Wielu żołnierzy, którym podano ten eksperymentalny lek zmarło m.in. z powodu zawału serca. Pomimo ryzyka, tę metodę stosuje się powszechnie, ponieważ powszechnie występują również zachorowania na najróżniejsze choroby, a ogniska epidemii jeszcze długo nie wygasną.
Idealni żołnierze o wyglądzie łudząco przypominającym człowieka, będące jednak maszyną, wydają się dwudziestowieczną, kuriozalną pieśnią przyszłości. A jednak. Idiotyczna na pozór koncepcja terminatorów (czy jakkolwiek by nie nazwać ludzi-maszyn) stała się inspiracją do stworzenia robotów, których jedynym zadaniem byłoby wypełnianie rozkazów. Takich idealnych żołnierzy powstało zaledwie kilkudziesięciu ze względu na ogromne koszty produkcji kolejnych egzemplarzy, jednak to wystarczy, żeby grupa szturmowa jednego z konkurentów Organizacji była niemal niepokonana. Dopóki nie poprawiono tego niedociągnięcia, system operacyjny robotów dało się zniszczyć strzałem z pistoletu magnetycznego. W tym momencie jest to właściwie niemożliwe, jeśli strzał nie jest oddany z minimalnej odległości, a nawet jeśli ten warunek zostanie spełniony, to dochodzi jedynie do nieznacznego uszkodzenia, nie zaś całkowitej dezaktywacji.
MISJA
DLA GRUP ALFA64 i GAMMA17
(inne grupy biorące udział: BETA3, OMEGA20, OMEGA22, OMEGA23)
Lokacja: pogranicze Darfuru Zachodniego i Darfuru Środkowego (Czad/Sudan Południowy)Planowy czas trwania: grudzień 2032 - czerwiec 2033Klient: rząd SudanuGłówne zadania:
- zbadanie terenu (A64, G17),
- schwytanie dowódców antysudańskiego powstania i dostarczenie ich do Chartumu (A64, G17) oraz likwidacja jak największej liczby członków koalicji antysudańskiej (A64. G17)
- wywiad ukierunkowany na dalsze plany koalicji (G17),
- umożliwienie dotarcia pomocy humanitarnej dla ludności sudańskiej na teren objęty powstaniem (A64),
- wywiad ukierunkowany na odnalezienie terenowych baz koalicji antysudańskiej (G17) i ich likwidacja (A64)
Nakłady finansowe: wedle potrzeb zgłaszanych przez dowódców grup, wnioski rozpatrywane w trybie pilnym
Ze względu na aktualną sytuację w Afryce i brak kontroli jakiejkolwiek organizacji międzynarodowej nad ciągłymi zmianami granic państw, Organizacja korzysta z map prezentujących układ granic z roku 2028. To właśnie wtedy po raz ostatni zaktualizowano je oficjalnie, a od tamtego momentu samozwańcze armie lub regularne wojska wyrywają sobie kawałki ziemi bez żadnej kontroli ze strony organizacji międzynarodowych.
Sudan ledwo zdołał wyjść z poprzedniego ogromnego kryzysu, którego jednym z etapów była secesja Sudanu Południowego, a już kolejna fala politycznych i ekonomicznych niepowodzeń zalała kraj. Najpierw kilka lat dyktatorskich rządów przyniosło ze sobą recesję gospodarczą, później natomiast długotrwały proces obalania samozwańczego prezydenta doprowadził do społecznego chaosu i katastrofy humanitarnej, co jeszcze bardziej osłabiło państwo. Oprócz problemów wewnętrznych, Sudanowi zagrażali również sąsiedzi, którzy w latach 2023-2030 zajęli cały obszar Darfuru i Prowincji Północnej oraz część obszaru Prowincji Morza Czerwonego. W roku 2031 do władzy doszedł Ismail Bakri - jeden z przywódców opozycji podczas okresu rządów dyktatorskich. Zależy mu przede wszystkim na przywróceniu społecznego spokoju oraz granic państwa z roku 2011. Nie może tego jednak dokonać bezkrwawo. Tereny północne i południowo-zachodnie zostały zajęte stosunkowo niedawno, ale dokonał się tam intensywny proces wysiedlenia rodzimych mieszkańców i przesiedlenia ludności krajów podbijających. Ci nie chcą się zgodzić ani na przyłączenie tych obszarów z powrotem do Sudanu, ani na powrót w poprzednie miejsca zamieszkania. Wywołało to powstanie antysudańskiego ruchu oporu, na południowym zachodzie złożonego z obywateli Czadu i Sudanu Południowego. Ów stworzył na spornym terenie swoje bazy taktyczne oraz składy broni i amunicji. Prowadzi również skuteczną propagandę antysudańską wśród ludności napływowej. Sytuacja w tym regionie jest tragiczna nie tylko ze względu na walki wojska sudańskiego z armią czadyjską i armią Sudanu Południowego, ale również w związku z tym, że powstańcy (niezwiązani z wojskami regularnymi) dążą do wypędzenia lub likwidacji ludności sudańskiej na tym terenie.
Sudan ledwo zdołał wyjść z poprzedniego ogromnego kryzysu, którego jednym z etapów była secesja Sudanu Południowego, a już kolejna fala politycznych i ekonomicznych niepowodzeń zalała kraj. Najpierw kilka lat dyktatorskich rządów przyniosło ze sobą recesję gospodarczą, później natomiast długotrwały proces obalania samozwańczego prezydenta doprowadził do społecznego chaosu i katastrofy humanitarnej, co jeszcze bardziej osłabiło państwo. Oprócz problemów wewnętrznych, Sudanowi zagrażali również sąsiedzi, którzy w latach 2023-2030 zajęli cały obszar Darfuru i Prowincji Północnej oraz część obszaru Prowincji Morza Czerwonego. W roku 2031 do władzy doszedł Ismail Bakri - jeden z przywódców opozycji podczas okresu rządów dyktatorskich. Zależy mu przede wszystkim na przywróceniu społecznego spokoju oraz granic państwa z roku 2011. Nie może tego jednak dokonać bezkrwawo. Tereny północne i południowo-zachodnie zostały zajęte stosunkowo niedawno, ale dokonał się tam intensywny proces wysiedlenia rodzimych mieszkańców i przesiedlenia ludności krajów podbijających. Ci nie chcą się zgodzić ani na przyłączenie tych obszarów z powrotem do Sudanu, ani na powrót w poprzednie miejsca zamieszkania. Wywołało to powstanie antysudańskiego ruchu oporu, na południowym zachodzie złożonego z obywateli Czadu i Sudanu Południowego. Ów stworzył na spornym terenie swoje bazy taktyczne oraz składy broni i amunicji. Prowadzi również skuteczną propagandę antysudańską wśród ludności napływowej. Sytuacja w tym regionie jest tragiczna nie tylko ze względu na walki wojska sudańskiego z armią czadyjską i armią Sudanu Południowego, ale również w związku z tym, że powstańcy (niezwiązani z wojskami regularnymi) dążą do wypędzenia lub likwidacji ludności sudańskiej na tym terenie.
GRUPY
Organizacja zatrudnia przeszło trzy tysiące osób, z czego połowa to ci pracujący jako żołnierze lub agenci, a więc bezpośrednio realizujący rozkazy. Reszta zatrudnionych zajmuje się zaopatrzeniem, sprzętem, zabezpieczeniami, wykradaniem elektronicznych informacji i wieloma innymi pomniejszymi sprawami. Fabuła tego bloga opiera się jednak o działania tylko jednego z kilkunastu wydziałów. Interesuje nas bowiem jedynie największy z nich - Wydział Operacyjny, wraz z dwoma z jego sześciu oddziałów. Mowa tu o Oddziale Bojowym (Alfa) i Oddziale Bojowo-Wywiadowczym (Gamma). Wewnątrz każdego z oddziałów funkcjonuje od kilku do kilkunastu grup, które liczą od kilkunastu do kilkudziesięciu członków. To własnie kilka dwudziestoosobowych grup z wyżej wymienionych oddziałów będzie nas interesować.
Na uwagę zasługują również koordynatorzy - zwierzchnicy poszczególnych oddziałów. Najemnicy mają wierzyć w to, że ich bezpośredni zwierzchnicy są jedynie nieznaczącymi pracownikami Wydziału Kontaktu. Tak naprawdę są to super-szpiedzy, gwiazdy wywiadu XX wieku, prawdziwe legendy, które pod przykrywką spędziły kilkadziesiąt lat swojego życia. Są co prawda oficjalnie zatrudnieni w Wydziale Kontaktu, jednak to właśnie oni jako jedyni mają bezpośredni kontakt z założycielem Organizacji i to oni kierują niewielkimi grupami inwigilatorów z tajnego Wydziału Kontroli, które nieprzerwanie pracują w oddziałach Wydziału Operacyjnego.
Obie interesujące nas grupy liczą po dwadzieścia osób. W przypadku śmierci któregoś z jej członków jest on zazwyczaj zastępowany przez nowego rekruta. Do rozformowania grupy dochodzi jedynie w przypadku, gdy wewnętrzne konflikty uniemożliwiają jej skuteczne działanie. Takie incydenty nie zdarzają się jednak często, ponieważ członkowie zespołu muszą nauczyć się współpracować i muszą być wobec siebie lojalni, aby osiągnąć określone cele. Nie oznacza to oczywiście wzajemnej miłości każdego z każdym, ponieważ mniejsze i większe konflikty przy tym poziomie napięcia i życiu w ciągłym stresie muszą się pojawiać, ale wszyscy - nawet ci najbardziej zacięci - wiedzą, że bez współpracy nie ma możliwości powodzenia. Wynika to również z faktu, że każdy członek zespołu ma swoje określone zadania, przyznane na podstawie umiejętności, doświadczenia i obserwacji koordynatorów.
Każda grupa ma dwóch dowódców - polowego i technicznego. Ten pierwszy odpowiedzialny jest przede wszystkim za odpowiednie pokierowanie działaniami podczas misji. Decyduje o taktyce, planuje uderzenie, wyznacza indywidualne zadania wszystkim biorącym udział w akcji. To również przez niego przekazywane są rozkazy, a więc to głównie on ma kontakt z koordynatorem. Hierarchia jest znana wszystkim członkom grupy, więc w przypadku śmierci dowódcy polowego jego rolę przejmuje osoba o najdłuższym stażu. Dowódca techniczny odpowiada za grupę inżynierów i techników, którzy zapewniają sprawne funkcjonowanie całej grupy. Dokładniejsze opisy zadań poszczególnych osób opisane są w zakładce Bohaterowie.
Obie interesujące nas grupy liczą po dwadzieścia osób. W przypadku śmierci któregoś z jej członków jest on zazwyczaj zastępowany przez nowego rekruta. Do rozformowania grupy dochodzi jedynie w przypadku, gdy wewnętrzne konflikty uniemożliwiają jej skuteczne działanie. Takie incydenty nie zdarzają się jednak często, ponieważ członkowie zespołu muszą nauczyć się współpracować i muszą być wobec siebie lojalni, aby osiągnąć określone cele. Nie oznacza to oczywiście wzajemnej miłości każdego z każdym, ponieważ mniejsze i większe konflikty przy tym poziomie napięcia i życiu w ciągłym stresie muszą się pojawiać, ale wszyscy - nawet ci najbardziej zacięci - wiedzą, że bez współpracy nie ma możliwości powodzenia. Wynika to również z faktu, że każdy członek zespołu ma swoje określone zadania, przyznane na podstawie umiejętności, doświadczenia i obserwacji koordynatorów.
Każda grupa ma dwóch dowódców - polowego i technicznego. Ten pierwszy odpowiedzialny jest przede wszystkim za odpowiednie pokierowanie działaniami podczas misji. Decyduje o taktyce, planuje uderzenie, wyznacza indywidualne zadania wszystkim biorącym udział w akcji. To również przez niego przekazywane są rozkazy, a więc to głównie on ma kontakt z koordynatorem. Hierarchia jest znana wszystkim członkom grupy, więc w przypadku śmierci dowódcy polowego jego rolę przejmuje osoba o najdłuższym stażu. Dowódca techniczny odpowiada za grupę inżynierów i techników, którzy zapewniają sprawne funkcjonowanie całej grupy. Dokładniejsze opisy zadań poszczególnych osób opisane są w zakładce Bohaterowie.
Grupy
(w razie potrzeby ich ilość zostanie zwiększona, póki co - w imię spójności fabuły - ograniczamy się do zaledwie dwóch grup i czterdziestu bohaterów)
A L F A 6 4 / ODDZIAŁ ALFA, GRUPA 0064
koordynator: James A. Eisenhower
liczebność: 20 osób
aktualna lokacja: Darfur Zachodni, Sudan (2028, według nieoficjalnych danych - Czad)
skład: dowódca polowy, żołnierze (10), dowódca techniczny, lekarz, kierowcy (2), inżynierowie (4) [broń (2), pojazdy (1), elektronika (1)], asystent ekipy technicznej
G A M M A 1 7 / ODDZIAŁ GAMMA, GRUPA 0017
koordynator: Theodore D. Taylor
liczebność: 20 osób
aktualna lokacja: Darfur Środkowy, Sudan (2028, według nieoficjalnych danych - Sudan Południowy)
skład: dowódca polowy, żołnierze (6), agenci wywiadu (4), dowódca techniczny, lekarz, kierowca, inżynierowie (5) [broń (2), pojazdy (1), elektronika (2)], asystent ekipy technicznej
ORGANIZACJA
W świetle aktualnie obowiązującego prawa międzynarodowego, Organizacja jest legalnie działającą firmą, która nie podlega żadnej nadrzędnej jurysdykcji. Jedyny aspekt jej działalności, który może być kontrolowany przez odpowiednie organy wspólnot państw, to odpowiednie prowadzenie procesu rekrutacyjnego. Wstąpienie w szeregi Organizacji lub każdej innej prywatnej firmy wojskowej, musi odbywać się dobrowolnie, a rekrut nie może być zmuszany do podpisania umowy. To daje zwierzchnikom praktycznie wolną rękę w podejmowaniu decyzji i kierowania losami tych, którzy legalnie zgodzili się na współpracę, jednocześnie zgadzając się na wszystkie zasady obowiązujące członków Organizacji na wszystkich szczeblach i we wszystkich aspektach działalności.
Sama firma powstała w roku 2016, kiedy fala protestów na południowo-wschodnim wybrzeżu Azji doprowadziła do światowego kryzysu gospodarczego i pierwszej fali eskalacji konfliktów zbrojnych. Tożsamość założyciela nie jest znana, a Organizacją kieruje złożone z dziesięciu osób kolegium. Nikt z zatrudnionych nie ma bezpośredniego dostępu do danych na temat tych osób lub ich samych, natomiast wszystkie zadania, rozkazy i wiadomości przekazywane są bezpośrednio przez autonomiczny system elektronicznej komunikacji albo przez pracowników Wydziału Kontaktu. Okres 2016-2020 to czas intensywnego rozwoju wojskowych usług, a prywatnych komandosów do wynajęcia produkowały firmy wyrastające wtedy jak grzyby po deszczu. Jedynie kilka z nich przetrwało następne lata, wypracowując odpowiednie techniki zarządzania i prowadzenia tego ryzykownego biznesu. Rok 2020 ostatecznie przypieczętował układ sił i to właśnie wtedy pozostałe na rynku organizacje nieformalnie podzieliły między sobą monopol na dostarczanie usług wojskowych na określonych terenach.
Organizacja obsługuje przede wszystkim cały obszar Afryki, oferując tam pełen wachlarz usług, oraz prowadzi działalność wywiadowczą w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Północnej.
Wydziały: Centralny, Kontaktu, Poboru, Operacyjny, Zaopatrzenia, Techniczny, Medyczny, Uzbrojenia, Wsparcia, Informacji, Dezinformacji (tajny), Kontroli (tajny)
Rekrutacja
Rekrutację prowadzą tylko i wyłącznie pracownicy Wydziału Poboru. Do Organizacji prowadzą dwie drogi - można ją znaleźć lub być przez nią znalezionym. W przypadku opcji pierwszej, rekruci z założenia nie są obdarzani zaufaniem, więc proceder samodzielnego zgłaszania się do jakiejkolwiek wojskowej firmy występuje bardzo rzadko. Rekrutuje się zarówno mężczyzn jak i kobiety (w proporcji 4/1, która utrzymana jest również przy formowaniu grup). Wiek rekrutów to od 21 do 40 lat, natomiast dotyczy to jedynie podpisania umowy po raz pierwszy, a przy przedłużaniu jej o kolejne lata nie ma to już najmniejszego znaczenia. Poszukiwane są przede wszystkim osoby o wykształceniu wojskowym i technicznym, jednak to nie dyplomy, ale realne umiejętności są tymi najbardziej cenionymi atrybutami rekrutów. Wydział Poboru czerpie informacje z nielegalnie kontrolowanego przepływu informacji na serwerach wojskowych, rządowych i uczelnianych, więc zanim w ogóle dojdzie do bezpośredniego spotkania z potencjalnym rekrutem, jego akta są kompletowane i analizowane. W cenie są przede wszystkim byli wojskowi, których lojalność względem ojczyzny nie ma już nic wspólnego z dawnymi ideałami. Wśród wojskowych najczęściej rekrutowani są byli żołnierze służb specjalnych oraz ci, którzy zostali z różnych powodów zdegradowani. Rekrutuje się również byłych antyterrorystów, pracowników służb porządkowych, strażaków i innych wykonujących dotąd zawody wymagające sprawności fizycznej, umiejętności szybkiego podejmowania decyzji i wytrzymałości psychicznej. Wydział Poboru przechwytuje również informacje na temat agentów wywiadu i wyszukuje tych potencjalnie skłonnych do współpracy z Organizacją, jednak w tym przypadku wszystkie działania prowadzone są wyjątkowo ostrożnie i w gruncie rzeczy niechętnie. Niezbędni są również pracujący dotąd w sektorze cywilnym inżynierowie czy lekarze (choć w tym przypadku preferuje się tych, którzy odbyli choćby obowiązkową służbę po ukończeniu wojskowej uczelni).
Pierwszy etap rekrutacji odbywa się zwykle w przypadkowym miejscu, które wybierają pracownicy Wydziału Poboru. Dochodzi wtedy do podpisania (w jednym egzemplarzu) wstępnej umowy. tj. zobowiązującej kandydata do zjawienia się w określonym miejscu i określonym czasie, aby można było przeprowadzić testy sprawności fizycznej, znajomości obsługi broni itd. Te zwykle odbywają się w miejscu odległym od jakichkolwiek zabudowań, najczęściej w starych koszarach na terenie Kraju Krasnojarskiego (Syberyjski Okręg Federalny, Rosja), przekształconych w nieoficjalny punkt szkoleniowy lub w mikroskopijnym ośrodku treningowym, który usytuowano niemal w samym sercu Amazonii, dziesiątki kilometrów od najbliższej indiańskiej wioski. Choć testy odbywają się w jednym z tych miejsc, po ich zaliczeniu rekrut jest zobowiązany do odbycia trzech sześciotygodniowych szkoleń z zakresu sztuki przetrwania w ekstremalnych warunkach. Pierwsze rozpoczyna się zaraz po zaliczeniu testów sprawności fizycznej i posługiwania się bronią, więc odbywa się w miejscu, gdzie przeprowadzane były testy. Kolejne ma miejsce w drugim z ośrodków szkoleniowych, a trzecie rozpoczyna się w bazie usytuowanej w Afryce Środkowej. Szkolenia składają się z dwudniowej części teoretycznej i konieczności samodzielnego przeżycia kolejnych czterdziestu. Rekruci nie mają prawa kontaktować się ze sobą, łączyć w grupy lub korzystać z pomocy osób trzecich. Muszą pozostać w wyznaczonym wcześniej obrębie kilkuset kilometrów kwadratowych, a wyjście poza określony obręb również oznacza niezaliczenie szkolenia. Możliwe są dwie próby w przypadku każdego z nich, a niezaliczenie drugiej oznacza automatyczną dyskwalifikację z dalszych etapów rekrutacji. Dopiero uzyskanie pozytywnego wyniku wszystkich testów i szkoleń prowadzi do podpisania umowy i rozpoczęcia współpracy z Organizacją.
Umowa może być dwu-, pięcio- lub dziesięcioletnia. Ostatni wariant zdarza się sporadycznie, najczęściej zaś zawierane są umowy pięcioletnie. Tę podpisuje się w dwóch egzemplarzach - po jednym dla każdej ze stron. Umowa zobowiązuje pracownika Organizacji do realizacji wszystkich jej punktów i bezwzględnego posłuszeństwa rozkazom. To również tutaj określone jest podstawowe wynagrodzenie i wszystkie zasady współpracy, włącznie ze zobowiązaniem dożywotniego zachowania tajemnicy. Wszyscy najemnicy pracujący dla Organizacji pozostają w pełnej gotowości przez cały okres trwania umowy. Nie mają prawa bez (rzadko udzielanego) pozwolenia wracać do swoich rodzin lub nawet opuszczać miasta, które zamieszkują po powrocie z misji. Już podstawowe wynagrodzenie jest satysfakcjonujące, ponieważ nawet ci z najniższymi wynikami testów kwalifikacyjnych zarabiają nawet do sześćdziesięciu tysięcy dolarów miesięcznie, co przy dzisiejszej inflacji odpowiada ok. dwudziestu pięciu tysiącom dwie dekady wcześniej. Każdy sukces misji wiąże się z premią o indywidualnie ustalanej wysokości, a ta sięgać może nawet pięciuset tysięcy przy wyjątkowo skomplikowanych sprawach. Wynagrodzenie przesyłane jest na indywidualne konto w banku, który z Organizacją wiążą utajnione umowy. Wszyscy najemnicy są zobowiązani upoważnić jedną osobę do odebrania pieniędzy zgromadzonych na konkretnym koncie w przypadku śmierci pracownika Organizacji. Osoby te dożywotnio nie mogą podpisać kontraktu z samą Organizacją.
Zasady
1. Najemnicy zobowiązani są do bezwzględnego posłuszeństwa Organizacji w czasie trwania umowy.
2. Zobowiązani są również do dożywotniego zachowania tajemnicy, nieujawniania faktu współpracy z Organizacją lub jakichkolwiek jej szczegółów.
3. Kontrakt obejmuje wszystkie działania, które są przedmiotem rozkazów, a ich jak najlepsze wykonanie w jak najkrótszym czasie jest obowiązkiem najemników.
4. Po wygaśnięciu umowy najemnicy są zobowiązani dokończyć wszystkie sprawy, które rozpoczęli do momentu wygaśnięcia umowy. Otrzymują za nie pełne wynagrodzenie. Nie otrzymują natomiast kolejnych zadań i rozkazów.
5. Realizacja kontraktu jest obowiązkiem najemnika, a niewywiązanie się z realizacji zadań (tj. samowolne przerwanie ich wykonywania, dezercja lub każda inna forma złamania rozkazu) skutkuje rozpoczęciem ścigania osoby lub grupy osób, i w efekcie prowadzi najpewniej do ich zlikwidowania.
FABUŁY ZARYS OGÓLNY
ROK 2033, luty, wciąż ta sama, dobrze znana Planeta Matka
W czwartej dekadzie XXI wieku Świat może być pięknym miejscem - pełnym technologii, o której nie śniło się największym wizjonerom, spokojnym i, po dokonaniu rozpoczętych na początku stulecia obyczajowych przemian, przepełnionym wzajemną akceptacją i tolerancją. Kolonizacja kosmosu mogłaby iść całkiem nieźle, podobnie jak realizacja udoskonalonej i doprowadzonej do perfekcji idei demokracji.To jednak scenariusz aż nadto optymistyczny, żeby jego autora można było choćby podejrzewać o bycie przy zdrowych zmysłach. Świat mógł bowiem pójść w zupełnie innym kierunku. I to właśnie ów obieramy jako wyznacznik fabuły na naszym blogowym podwórku.
Nikt nie myśli ani o rozwoju cywilnej technologii, ani o kolonizacji kosmosu, ponieważ trzecia i czwarta dekada XXI wieku to arena wielkich wojen. Bratobójcze walki w środkowej i północnej Afryce rozgorzały na nowo i ze zdwojoną siłą, meksykańskie kartele narkotykowe zaczęły się coraz bardziej przedzierać na teren Stanów Zjednoczonych, co zaowocowało wypowiedzeniem im brutalnej wojny, na całym południowym wybrzeżu Azji seria strajków i buntów doprowadziła do załamania na światowym rynku i wywołała wewnętrzne konflikty, Europa natomiast pochłonięta jest walką z ludnością napływową, która prowadzona jest przy użyciu coraz to brutalniejszych środków, a polityka multi-kulti została już dawno zapomniana. A Rosja? Rosja po zmianie polityki i (oczywiście pozornym) rozbrojeniu w roku 2019 zapewnia spokojne schronienie wszystkim. Za odpowiednią opłatą, uiszczoną najchętniej w głowicach nuklearnych i nieopatentowanych projektach broni masowego rażenia. Ale przecież rosyjski bardzo sprytny prezydent ma bezbronne rączki tutaj. Zaledwie kilka państw ominęła wojenna obsesja, a ich gospodarki wciąż nie są ukierunkowane jedynie na prowadzenie wojny. Kraje te osiągnęły gospodarczy szczyt, eksportując na tereny objęte walkami wszystko, co tylko potrzebne cywilom. Nie miało to jednak nic wspólnego z dobrodusznością, a ceny podstawowych produktów poszybowały w górę, czyniąc z nich dobra luksusowe. Przemysł zbrojeniowy natomiast ma się świetnie, a wszystko to, co jeszcze dwadzieścia lat temu było militarną abstrakcją rodem z filmów o idealnych żołnierzach, teraz jest trzecią generacją do tyłu.
Już wiele lat wcześniej mówiło się, że państwo jako instytucja traci monopol na prowadzenie wojny. Choć nie utraciło wszystkich możliwości, pałeczkę przejęły najpierw wszelkiego typu organizacje, a później prywatne firmy wojskowe. I to właśnie one interesują nas najbardziej.
Najemnicy czują się świetnie w świecie ogarniętym wojną. W końcu to na udziale w działaniach zbrojnych zarabiają duże pieniądze i to właśnie przedsiębiorstwa zajmujące się prowadzeniem wojny w imieniu osób prywatnych, organizacji lub państw pozwalają im zdobyć to, czego pragną najbardziej - bogactwo, kolekcję niesamowitych przygód, nielimitowane pokłady adrenaliny, realizację chorych fantazji lub wszystko na raz. Jedni porównują ich do korsarzy, inni do szpiegów, jeszcze inni do najbrutalniejszych złoczyńców, jakich przez wieki poznał świat. Prawda - jak zwykle - leży pośrodku.
Są wszędzie tam, gdzie coś się dzieje. Porywają, odbijają zakładników, zdobywają informacje, wykradają dane, sabotują lub wspierają regularne wojska. Różni ich od żołnierzy jedynie to, że nie kierują się wzniosłym idealizmem i nie oddali wierności żadnemu z państw, ale Organizacji, która przez okres trwania kontraktu kieruje ich losem.
Fabuła bloga opiera się o katastroficzną wizję rozwoju wielkich cywilizacji XXI wieku, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, a zawarte w zakładkach opisy są fikcyjne i jedynie (momentami dość luźno) nawiązują do pewnych wydarzeń z historii najnowszej.
Subskrybuj:
Posty (Atom)